Pukkelpop en social media: een overzicht

Pukkelpop 2011… Moet ik hier nu iets over schrijven of niet? Ik zat afgelopen donderdag immers niet op de wei van Kiewit, maar in een knus appartement op babybezoek in Antwerpen toen het droeve nieuws zich een weg zocht naar mijn smartphone. Ver weg van de apocalyps die op Pukkelpop plaatsvond. Net als heel Vlaanderen kende ik uiteraard wel talloze mensen die de hel van Pukkelpop wel meemaakten. En gelukkig overleefden ze het ook allemaal. Maar geeft dat me het recht om hier over dit leed te bloggen?

Net als heel Vlaanderen zag ik wel hoe onze verschillende social media kanalen in de uren die op de allesverwoestende storm volgden, volstroomden met hulpacties, rouwbetuigingen en eerbetonen. Ik gebruik  het drama op de Love Parade in Duisburg vorig jaar al een tijdje als case in de presentaties die ik geef over social media. En eigenlijk is de reactie van de jongeren toen vergelijkbaar met wat we zagen na het drama op Pukkelpop. Ook nu stellen we vast dat heel wat mensen die erbij waren online manieren zoeken om het trauma te verwerken. Door verhalen te delen. Door elkaar op te zoeken. En vast te stellen dat je er niet alleen voor staat. Offline = online. Zo gek is dat niet bij een generatie die internet als een evidentie beschouwt.

Sommige media haalden de loftrompet boven voor alle sociale media die in dit drama een grote rol zouden hebben gespeeld. Ter Zake wijdde er een reportage aan. In andere blogposts vallen termen als ‘asociale media’. Wat er ook van zij; ik zag de afgelopen dagen heel wat opmerkelijke staaltjes van social media gebruik door festivalgangers. Die hieronder proberen oplijsten en er lessen uit trekken, is misschien het beste dat ik kan doen, als ik dan toch iets over Pukkelpop wil schrijven.

Twitter

Het was opmerkelijk hoe snel mensen en organisaties via Twitter hulp aanboden vorige donderdag. De hashtag #hasselthelpt werd bijna onmiddellijk na de ramp gelanceerd. Mensen die een lift naar huis willen geven. Mobile Vikings en Radisson SAS die slaapplaats aanbieden. Toen het gsm netwerk helemaal plat lag, bood iemand zelfs aan om de ouders te bellen van iedereen die hem een tweet stuurde met een telefoonnummer, om zo het thuisfront gerust te stellen. Dát is in mijn ogen de ware kracht van social media.

Toch even een kanttekening: ik had de indruk dat het vooral die mensen waren die niet op de wei zaten, die aan het tweeten waren. De politie riep op om met de hashtag #ppok te gebruiken om duidelijk te maken dat je ongedeerd was. De oproep werd meteen door de Twittercommunity geretweet, maar ik zag maar heel weinig mensen in Kiewit de hashtag gebruiken. Een concept dat op www.ikbenok.co.cc en op de Facebookpagina Pukkelpop Safehouse wél bleek te werken:

Teens still  don’t tweet? Of is mijn buikgevoel verkeerd in deze? In België zitten nog altijd minder dan 100.000 mensen op Twitter. En dat zijn nog altijd grotendeels mensen die een marketingachtergrond hebben of de status van bekende vlaming. Al is het tij misschien wel aan het keren? Ik merkte de afgelopen dagen namelijk dat heel wat vrienden van me plots een Twitteraccount hadden aangemaakt. Heeft het Pukkelpopdrama hen doen inzien dat Twitter een blijver is en meer potentieel heeft dan ze tot dan toe dachten?

Da Hawk Eye Caller ten slotte wees in een blogpost op een opmerkelijke tweet van Foo Fighters.  Net zoals zovele bands betuigden ze via Twitter hun medeleven met de slachtoffers. En dat is ook niet meer dan logisch. Maar ze waren wel de enige die ook daadwerkelijk probeerden helpen door in hun tweet ook meteen het noodnummer mee te geven. +1, zeggen we dan.

YouTube

Dat we in de reguliere nieuwsuitzendingen YouTubebeelden te zien krijgen die door burgers aangeleverd worden, zijn we sinds de Arabische lente  en de London riots intussen gewend geraakt. Dat was bij Pukkelpop niet anders. Telkens ik nieuwe filmpjes vanop Pukkelpop te zien krijg, word ik er ook nog steeds even stil van. Maar over die filmpjes wil ik het eigenlijk niet hebben.

Dan liever even de aandacht trekken op het nummer dat DJ K-Flow afgelopen weekend postte op YouTube. Hij uit met deze “muzikale brief” creatief het onbehagen waar veel festivalgangers mee zitten. En tegelijk steekt hij hiermee ongetwijfeld heel wat pukkelpoppers een hart onder de riem. Ook dat is de kracht van social media.

Blogs

Hetzelfde fenomeen zie je bij heel wat bloggers die erbij waren. Je verhaal online kwijt kunnen aan een community die luistert, reageert en je leed deelt. Ook online werkt schrijftherapie. Het meest aangrijpende stukje vond ik terug op de blog van Nozzlechief:

“Eenmaal buiten werd alles pas echt duidelijk. De tent werd afgesloten door een mensenketting. Hand in hand. Rugwaarts naar de plaats van onheil. Wezenloos. Ik liet me meesleuren in de mensenmassa. Water tot aan de enkels. Het deed niets terzake. Een ingestorte tent rechts, een rechtstaande Marquee links. Verstand op nul, blik op oneindig terug naar de plaats van afspraak. Hoe lang ben ik achtergebleven? Geen idee. Mijn iPhone gaf wonderwel nog een teken van leven. Het netwerk gaf geen gehoor. An Emotional Fish. This Party’s over.”

En wat dan te denken van de column van Peter Dupont van Het Nieuwsblad, editie Limburg? Met een vlijmscherpe pen omschrijft hij achtereenvolgens Pukkelpop als “‘grootste zuip, neuk- en drugsfest van België'” en “een dierentuin voor predatoren, een witwasfestival voor immoraliteit.” Mét goedkeuren van zijn hoofdredactie, als we de man mogen geloven.

Later, wanneer op Twitter en Facebook ene storm van protest en verontwaardiging losbreekt, wordt de man op staande voet ontslagen. Terecht of niet? Dat laat ik aan u over. Het voorval illustreert wel opnieuw de kracht van social media bij een gebeurtenis waar iedereen wel een mening over heeft.


Facebook

“Op Twitter bieden de mensen hulp aan, op Facebook richten de mensen groepen op”, stelde iemand de avond zelf al vast op Twitter. En daar had hij misschien wel gelijk in. Bood men op Twitter hulp aan, dan draait het op Facebook vooral om het gegeven om samen deze ramp te verwerken. Het aantal Facebookgroepen dat steun betuigt aan de slachtoffers, respect vraagt voor de beslissing van Chroki of oproept om het festival volgend jaar zeker terug te laten plaatsvinden, is intussen niet meer bij te houden op Facebook. ‘Gathering’ heet zoiets dan met een sjiek woord: online op zoek gaan naar gelijkgestemden

Toch blijft het wat gek om een pagina die opgedragen is aan iemand die overleden is ‘leuk’ te vinden. En het wordt nog vreemder wanneer een pagina pijnlijk uit de bocht gaat met foute info, zoals hier: RIP Pieter van Hoogewijze, Jeffrey Vanhout en Anja de Bolder. Nadat de oprichter doorheeft dat geen van de drie personen die genoemd worden daadwerkelijk overleden is doet hij alle mogelijke pogingen, om dit foutje recht te zetten, terwijl de enige juiste beslissing hier is: de pagina onmiddellijk verwijderen. Maar daar lijkt de beheerder niet in te slagen. Nog maar eens een pijnlijk voorbeeld dat illustreert dat we allemaal social media gebruiken, maar niet altijd weten hoe we er nu eigenlijk precies mee moeten omgaan…

Gerelateerd